Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 18 - Arthur Japin: Bezoekdag

donderdag 10 mei 2018

De vrouw van kamer dertien huilt
Het is weer zondag
Weer bezoekdag
En ik vraag me af of ze weet op wie ze wacht
De man van kamer twaalf lacht

Ik moet bij mijn vader op bezoek
Kamer acht
Hij wacht al bij de deur
En vertelt hoe goed het met hem gaat
Maar ik hoor de jongens al op straat:

Jouw pappa zit in een gekkenhuis
En hij komt lekker nooit meer thuis
Want dan slaat hij straks je moeder weer
En steekt hij jullie misschien wel neer
Net goed, stommeling, net goed, lekker puh!

We praten wat en drinken thee
Ik staar naar buiten
Door de ruiten
Wat ben ik jaloers op Dikkie van der Laan
Die zou met zijn pa uit vissen gaan

Het loopt eindelijk tegen half vijf
‘Gaan we?
Kom mam, gaan we?’
En ik zwaai nog een keer vanaf de oprijlaan
Ik hoop dat hij snel dood zal gaan

2018


Gek dat Arthur Japin in de verantwoording van Nachtkaravaan niet verwijst naar Vol verlangen – liedjes van Arthur Japin, de cd die in 2006 verscheen en waarop onder anderen Theo Nijland en Jeroen Zijlstra tien van zijn liederen zingen. Twee daarvan horen we daarop ook in de uitvoering van Japin zelf. Ze komen – en dat staat wel vermeld – uit een liedjesprogramma dat hij begin jaren tachtig zong in het café-chantant van de Amsterdamse Kleinkunstakademie. Daaronder bovenstaande tekst. Arthur Japin: De vrouw over wie dit laatste, autobiografische, lied gaat, is later nog meerdere malen in mijn werk opgedoken. 

Ter toevoeging haal ik van Wikipedia:
Japin wilde in zijn kindertijd zo nu en dan iemand anders zijn. Zijn vader (Bert Japin) was onder meer toneelrecensent. De liefde voor het toneel zat er al vroeg in. Hij werd gepest en zowel geestelijk als lichamelijk mishandeld en hij bevond zich in een isolement. Zijn vader pleegde zelfmoord toen Japin dertien jaar was. Het pesten ging door tot hij zestien werd. Het scheppen van een fantasiewereld, de vlucht uit de realiteit, was een middel om te overleven. Na de middelbare school koos hij ervoor om van het ‘nu en dan iemand anders zijn’ zijn vak te gaan maken.

Nachtkaravaan is een heel mooie uitgave (naar grafisch ontwerp van Michael Buchenauer) van Uitgeverij Magnolia uit Utrecht. Fijn dat er nog bundels verschijnen waaraan met zoveel zichtbare zorg is gewerkt.

Archief 2018