Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 18 - Judith Herzberg: Zwijgen

zondag 06 mei 2018

Wij leven elk
met eigen doden
totdat wij zelf -

Dan komen wij
terecht 
in hoofden.

En zo maar door.

Maar U, Maria
Petronella Kemper
geboren
Wildeman komt in geen
hoofd meer voor.
U bent voorgoed

verloren. U
wist dat, wilde
dat misschien?

Wie weet. Ander-
halve maand
voordat U zes
en tachtig werd
heeft U bepaald:
ik wil geen graf.

Meer weet ik
niet van U.
Behalve dan
die ene groene
envelop, daar
moet ik het mee doen.

Die envelop was leeg.
Wanneer 
heeft zo een leegte
ingezet? U was
ooit zes! U heeft
gehuppeld, toen.

U heeft gezoend.
U bent getrouwd. Dus
was U iemands vrouw.

Was er onmin
of zelfs haat
of was er veel
vergeefse liefde
zo’n grote liefde die
de grootste leegte

achterlaat?

Als U ons hier
zag staan, wat
zou U zeggen?

Had U gedacht:
‘ach mens, bemoei je
met je eige’

Omdat ik dat
vermoed ga ik
nu zwijgen

2008



Voorlaatste bijdrage over Judith Herzberg. Uit Bijvangst (1999) maakte ik vorig jaar al een keuze (lees hier).


Daarna komen Staalkaart (2001), Soms vaak (2004) en Het vrolijkt (2008). Uit die laatste bundel komt bovenstaand gedicht, geschreven in het kader van De eenzame uitvaart, waarover ik al veel vaker schreef (lees onder meer hier). Judith Herzberg: Bij graf voorgelezen op 27 februari 2005.

 

 

 

Archief 2018