Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 17 - Judith Herzberg: Wat zij wilde schilderen

zaterdag 05 mei 2018

Zij schildert wat zij niet kan eten
niet kan bezitten niet beschrijven.
Zij schildert wat niet stil blijft
zitten niet gelijk blijft niet
verandert. Zij schildert wat zij
niet kan kweken niet kan vangen
niet vergeten. Zij schildert
wat zij niet kan raden pakken
of begrijpen. Wat ze niet
omhelzen kan verwennen
of verwijten. Verwaarlozen,
laten verwilderen. Omhakken,
verscheuren. Verbranden.
Betreuren. Zij schildert
waar zij niet van slapen kan
wat ze zich niet herinnert,
niet in kleur. Wat zij niet zingen
kan niet juichen.
Het onomlijnde blijft
onomlijnbaar lokken.

1996


De opvolger van Dagrest is Zoals (1987 en, uitgebreid, 1992). Daaruit koos ik al eerder het titelgedicht (lees hier). De volgende bundels zijn Doen en laten (1994), met een keuze uit de gedichten, en Wat zij wilde schilderen (1996) Voor vandaag nam ik ook daaruit het titelgedicht over.
 

Zoals (1987)

Zoals (1992)

 

 Doen en laten (oorspronkelijke uitgave)




Herman de Coninck: Herzberg is aangrijpend omdat ze niet aangrijpend wil zijn. Ze wil het niet over grote thema's hebben, omdat ze al moeite genoeg heeft met de kleine. Ze probeert bij wijze van spreken met haar huisvrouwenlintmeter de afstand van de aarde tot de maan te meten. Het curieuze is dat dat een beter idee geeft dan het precieze aantal kilometers met al zijn nullen. 

Archief 2018