Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 17 - Victor Vroomkoning: Geheime deur

zondag 29 april 2018

Het mannetje van de maan ziet mij gaan.
De deur zegt piep en krak en nog eens piep.
Hij is niet bang want is al groot.
Is dat papa die hij hoort en is dat mama, ja 
wie anders zou dat zijn? Hij heeft ze zo
nog nooit gezien, ze liggen zonder pyjama
boven op elkaar, doet dat geen pijn?
Ze zeggen dingen die hij wel verstaat maar
niet begrijp, is dat nou wat je noemt geheim?
Ze lachen en ze zoenen, samen gaan ze op en 
neer, straks vallen ze nog uit het grote bed.
Pas op! roept hij. Ze kijken hem gelukkig aan.

2018



Geheime Deur is geschreven naar aanleiding van bovenstaande foto van Marcel Verbrugge. Die was onderdeel van de tentoonstelling Zij houden zich met wat er van hun lichaam over is gesloten, mei 2009 in Lunteren. Voor deze bundel verplaatste Vroomkoning het perspectief van de eerste naar de derde persoon.

Onderstaand gedicht, getiteld Schrikbeeld, behandelt hetzelfde thema en in hetzelfde (maar nu zusterlijk) perspectief:

Daar staat zij als bevroren
een hand aan de deurknop.
Zij staart naar haar ouders die
open en bloot op de keukenvloer
hun lust bedrijven. Ging het er
zo aan toe toen zij verwekt werd
zo laag bij de grond, zo ver van
het heimelijke hemelbed waarin
zij dacht te zijn ontvangen?
De vriendin achter haar bindt haar
handen tot een blinddoek voor
haar ogen. De ouders ontkomen.

 

Archief 2018