Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 8 - Huub Oosterhuis: Brief aan E.

woensdag 28 februari 2018

Brief aan E.

Je hebt al je grote bedenksels
met een dun pennetje opgeschreven
in een klein bijna onleesbaar
handschrift. Waarom zo zo klein?

Je fietste langs verlaten Zeeuwse dijken
in vallend duister, nachtzoenen
van regenwind en vogels.
Door klasgenoten gemeden.

Je bent groot geworden.
Zeilde naar arme landen,
werd lotgenoot – keerde terug
om je god te ontmoeten.

Ik geef je een doos dikke stiften
een potlood van honderd meter
om alles op te schrijven
voorgoed leesbaar:

de liefdespijn, de stormen in je hoofd
orewoet van minne en schaamte
om een schampere wereld,
beschamende waarheid

die je ten einde toe zal moeten leven
al wil je soms dood, die je ooit
herscheppen zal op de vierkante meter
tot vormen van vrede.

2017


Nog een gedicht uit Die wij denken van dichter-theoloog Huub Oosterhuis. Een troostgedicht voor E. Twee keer zo in Waarom zo zo klein? Dat is geen tikfout. Er staat waarom zo ‘zo klein’? E’s grote bedenksels noteerde zij in een klein […] handschrift. De dichter gunt haar een doos dikke stiften, een potlood van honderd meter. En niet langer bijna onleesbaar als toen ze jong was, door klasgenoten gemeden, maar voorgoed leesbaar. De liefdespijn, stormen, hartstocht (Orewoet van minne dichtte Hadewijch in de 13de eeuw), schaamte – waarmee zij zal moeten leven tot de beschamende waarheid [...] herscheppen zal [...] tot vormen van vrede. 

Archief 2018