Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is
Carol Ann Duffy

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Nieuw is dat de dagen vanaf 1 januari 2019 zijn genummerd; op 31 december kom ik uit op 365.

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende.
Met de links hierna ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 5 - Menno Wigman: Afscheid van...

donderdag 08 februari 2018

Afscheid van mijn lichaam

Waarom, mijn lichaam, was je mij zo weinig waard?
Waarom bleef ik zo koppig tronen in mijn hoofd
en woonde ik mezelf zo hevig uit?

O ja, ik hield van wijn, van zwaar doorrookte feesten,
lucide kaders en oneindig gulle lakens.
Zo leefde ik verlicht mijn tijd aan stukken.

Nu lig ik op een zaal, mijn hart, die logge spier,
verlaat me, laf als een gedicht laat het me staan
en voor het eind van deze avond zakt de dood
mijn longen in.

De zon was mij nooit opgevallen als hij niet
steeds onderging. Geen lucht, geen flonkering, geen hoop.
Waarom, mijn lichaam, heb ik nooit in je geloofd?

2016


Donderdag 1 februari overleed Menno Wigman (1966-2018). Niet aan zijn hartkwaal, zoals de kranten meldden, maar aan een dubbele longontsteking. Over die in 2014 geconstateerde hartkwaal – een beschadigd hart a.g.v. een allergische reactie in zijn jeugd – schrijft hij uitvoerig in Slordig met geluk (2016), zijn laatste bundel.

Mijn hart […] verlaat me […] en voor het eind van deze avond zakt de dood mijn longen in. Soms weten we al eerder wat pas later waarheid zal blijken. 

 

Archief 2018