Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 3 - Remco Campert: Zeker

donderdag 25 januari 2018

Er is geen begin en er is geen einde. Ik ben in het
midden. Ik ben dus nergens, niet dichtbij en niet
veraf. Eens schreef ik dat woorden geen einde
nemen. Taal kent de tijd niet. Zo verzekerde ik me
ongemerkt van iets waar ik niet op uit was: de
eeuwigheid. Eeuwigheid kent geen tijd. Kop en
staart zijn losmakelijk verbonden. Paradox die
waargemaakt moet worden, op zichzelf een
paradoxaal streven. Hoe kom ik in de buurt?
Moet ik gewoon maar doelloos doorschrijven,
met de nadruk op het woord doelloos? Het ene
woord haalt het andere uit. Dat is zeker.

2018


Na maatschappelijk engagement en gedachten rond ouderdom / dood en de liefde vandaag nog één ander thema dat zich opdringt in Open ogen, de nieuwe bundel van Remco Campert: het schrijverschap. Bijvoorbeeld in het bovenstaande en hieronder in Gedicht:

Ook al besluit ik
‘nu is het genoeg en af’
kap een bloedige snede
in het vlees van het gedicht
het gedicht gaat altijd door
rent over aarde heelhuids
trekt wolken aan
zonneschijn
laat zich nooit kennen anders dan
ik ben de dichter en het gedicht


Beide gedichten gaan óók over de schrijver van 88 jaar die de balans opmaakt. Dus toch een beetje over ouderdom en dood. Kop en staart losmakelijk – jaja, het staat er goed – verbonden. Een goed gedicht en een goede dichter hebben het vaak over meer dan één ding. 

Archief 2018