Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse en vanaf 1 januari 2020 wekelijkse (maar soms toch weer iets vakere) rubriek met gedichten en gedachten daarover. Geschreven vanuit mijn levensmotto: ik ben onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt:
Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019, 20182017 en 2016.

Week 1 - Ester Naomi Perquin: Voor

zaterdag 13 januari 2018

Hoe meet je de zwaarte van een klap die nooit kwam,
zoek je de fiets waar niets mee is, die er nog staat?
De brand in een leegstaand schoolgebouw,
nooit uitgebroken, laat geen sporen na.

Hier is de eindeloze lijst van dingen die niet zijn gebeurd,
hier is de nooit betaalde prijs voor toeval, dronkenschap,
loslippigheid. Hier is het dodelijke ongeluk, de schade
die je nooit veroorzaakt hebt.

Hier klinkt de niet geslaakte kreet van twee
uit bed gebelde ouders. De stad zwermt
van ongehoord geluid. Je luistert ’s nachts
naar de zachte voetstap van de dochter die
onaangetast de trap op sluipt.

2017


De dichteres des Vaderlands liep op uitnodiging een paar maanden met politiemensen mee en in tien gedichten legde zij hun verhalen, herinneringen en optreden vast. Zoals in bovenstaand gedicht met als thema het preventief handelen, want voorkomen is beter dan genezen.
Prachtigste regel: de dochter die onaangetast de trap op sluipt, want je leest daarin zowel ongeschonden (veilig) als onaangeraakt (onbetast). Toch een beetje #metoo, maar zonder nadruk. Morgen meer.   

 

Archief 2018