Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Met ingang van 1 januari 2020 schrijf ik niet meer dagelijks,
maar wekelijks en laat ik de nummering weer los.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 47 - Leonard Nolens: Mobieltje

maandag 20 november 2017

Kalm aan.
Kalm toch.
Kalmeer.

Die lichte, die donkergroene paniek
in je blik nu je sleutel verdwijnt in het nachtslot
is kinderschrik, oud, en veel ouder dan jij.

Maar wees maar niet bang in de gang, op de trap
naar je kamer die rinkelt, je bent niet alleen
in dit huis nu je boven de glimlach hoort
van Leen en haar lange december aan zee,

haar dorp aan de andere kant van de lijn.

Dus kalm maar.
Luister.
Kijk.

Een pauzerende stem circuleert in de roos
van de hoorn, in je oorschelp verschijnt haar gezicht
dat je helemaal noemt bij je enige naam.

Te lang was hierbuiten geen duidelijk mens,
geen wachtwoord waarmee je de dagen heel even
kon delen. Vannacht, op een strand, haar hand
die je nummer ontbloot. En zij belt je stilzwijgend

aan de wandel haar golven en meeuwen.

2017


Dezelfde Leen in het slotgedicht van dezelfde bundel. Toch weer over de liefde dus. Zij ver weg op vakantie: haar lange december aan zee, haar dorp aan de andere kant van de lijn. Hij thuis, maar niet alleen in dit huis nu je boven de glimlach hoort van Leen. Figuurlijke afstand valt niet te overbruggen, zelfs niet in elkaars armen. Letterlijke afstand, hoe groot dan ook, reduceer je tot nul. Dus kalm aan, kalm toch, kalmeer, kalm maar.

Archief 2017