Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is
Carol Ann Duffy

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Nieuw is dat de dagen vanaf 1 januari 2019 zijn genummerd; op 31 december kom ik uit op 365.

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende.
Met de links hierna ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 35 - S. Carmiggelt: Juffrouw Nifterink

donderdag 31 augustus 2017

Beluister hier: Robert Long

Vannacht is juffrouw Nifterink gestorven.
Het was 't hart. Haar hond zit voor de ramen.
Het stomme dier - ze waren altijd samen...
Hij heeft haar hele eenzaamheid georven.

Want vijftig lange jaren leefde zij alleen.
Maar dapper, weet u. Klagen deed ze niet.
Ze was veel te blijmoedig voor verdriet.
En eer ze eraan toe kwam, ging zij heen.

Ze werkte heel haar leven bij de post,
waar ze - blijmoedig - iets sorteren moest.
In de vakantie ging ze altijd maar naar Soest,
in zo'n pension, waar het zo weinig kost.

Zij hield van boeken met 'n vleugje romantiek.
Haar strijd heette de Anti Vivisectie Bond.
Bij al die wreedheid dacht ze aan de hond.
En voor de hond was zij blijmoedig fanatiek.

Met ons Oranjehuis leefde zij innig mee.
De radio liet zij maar zelden onbeluisterd.
O, menig hoorspel heeft haar blik verduisterd.
Dan viel er soms een traantje in haar thee.

O juffrouw Nifterink, wat was uw leven goed.
Wat was het Omo-wit en stil en onbeduidend.
U zong uw liedje zacht, maar 't klonk welluidend.
De hemel weet wel hoe het verder met u moet.

Wat fascinerend dat u nu een engel bent.
En dat u zweven kunt. U was zo corpulent.

1956


Verschillende gedichten van Simon Carmiggelt zijn in het theater gezongen, waaronder Femme d'Artiste (onder meer Hetty Blok), Van Dijk (Kabaret Ivo de Wijs) en De Amsterdamse kroeg (Adèle Bloemendaal). Vandaag en morgen in deze rubriek nog twee andere.

Archief 2017