Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 30 - Antoinette Sisto: Allerliefste (ongedateerd)

dinsdag 25 juli 2017

S.v.p. thuis openmaken, wanneer je alleen bent, alleen-lezen-document

Wanneer je deze brief leest
ben ik onvindbaar
buiten bereik van uren en dagen
er zijn geen sporen die mij terughalen
alleen gelaten heb ik jou in alle vrijheid.

Wees gerust, je Facebookvrienden kennen me niet
op Google krijg je 0 resultaten
en ook andere zoekmachines
hebben mij gewist en opgegeven
in hun bestanden kom ik niet voor.

Ik heb voor honderd procent van je gehouden
dat zal ik altijd blijven doen
er is geen scherm waar wij ontmoeten
maar in elke spiegel zie je mijn ogen
kijk gewoon wanneer je behoefte voelt.

Een foto van ons samen in the cloud
is opgeslagen
waar ik ook ben en niet ben
ik zie ons hoe we waren
zonder klokken om ons
te herinneren aan tijd en dat wij eindig zijn.

Weet je nog hoe we lachten om niets
hoe we samen 's avonds laat zonder slaap
ik zie ik zie wat jij niet?
Doe het licht uit en ik ben daar.

Voor altijd. X
je W.

2017


Nog een gedicht van Antoinette Sisto (1963-2017). Ik schreef al dat zij in 2013 de bundel Dichter bij de dagen publiceerde, met veel gedichten die handelden over de ziekte en dood van haar man Wally. Omdat de dood van je liefste je nooit meer loslaat, kwam hij ook veelvuldig voor in Iemand moet altijd gemist worden (2014) en in de onlangs verschenen bundel Hoe een zee een woord werd. Daaruit is bovenstaand gedicht afkomstig. zal dan ook voor Wally staan. Door haar plotselinge dood staan alle andere woorden er nu ook namens haar:

in elke spiegel zie je mijn ogen
kijk gewoon wanneer je behoefte voelt
[...]
Ik zie ons hoe we waren
[...]
Doe het licht uit en ik ben daar. 


 

Archief 2017