Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 21 - Mustafa Kör: Het uur na de vos

woensdag 24 mei 2017

het legioen wast
al volroze schuimend
donkertes schoon

de opera van de haan
in mineur deze ochtend

schroom ontvouwt
het geharrewar van straten

beneveld uur waarin vos niet van
hond valt te onderscheiden

dalende engelen, aanhoorde
gebeden, is mij aangeleerd

ik wil ze geloven en knielen
voor elkeen opnieuw die ons
jou geven kan

2016
 

De stem van nieuwslezeres Martine Tanghe brak toen zij het Vlaanderen moest vertellen. Wereldleed is heftiger, maar het kleinleed kwam van zo dichtbij...

Er ging een schok door het land. En de zaterdag erna zat niet alleen de kathedraal bomvol, maar stonden er ook nog eens vijftienduizend mensen in de herfstkou op het Sint-Pietersplein. Het was er zo stil dat zelfs de vogels gestopt leken met fluiten. Maar een indrukwekkend appplaus klonk op toen de kist werd voorgereden. Er klonk zelfs een
Bravo en anderen scandeerden zijn naam. Maar de meeste mensen huilden... 

Die avond vertolkten bandjes en solisten zijn liedjes op verschillende plaatsen in de stad. De weken erna verschenen op meerdere plekken in Gent muurschilderingen met zijn portret. En zijn grootste hit klonk bij elke wedstrijd van A.A. Gent. In de 52ste minuut; altijd in de 52ste minuut, want zo jong is hij maar geworden...

Ik heb het over Luc de Vos, zanger van Gorki, schrijver, tv-persoonlijkheid en betreurde dode sinds 29 november 2014. Leon Verdonschot schreef een boek over zijn leven, getiteld
Vos. Het verscheen vorige maand. Daarin las ik bovenstaand gedicht, in 2016 geschreven door de voormalige stadsdichter van Genk. Nee, niet van Gent, maar dat had ook gekund. Of van elke andere plaats in Vlaanderen waar lezers en luisteraars nog steeds knielen voor elkeen opnieuw die ons jou geven kan.



 

Archief 2017