Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 16 - Tijl Nuyts: Iswed

vrijdag 21 april 2017

in een tuin staan hyacinten die
vaag geuren naar uien, een man
drukt zijn snuit in hun geel

moeder merrie verliest
haar gezicht op de bodem
van een emmer, ze huilt van 
de pijn maar stift haar lippen;
ze zag een man aan de hyacinten ruiken

ze haalt de emmer van haar hoofd
loopt naar de man toe en tkt hem op de schouder

hij kijkt om, zij kust hem en wast
zijn voeten - zijn lijk hangt ze om te drogen
in de vlierboom

moeder merrie is nu een dampende tong
verstopt in een kelder, de deur werd
gesloten tegen de stank

oei: nu heeft een tweede hyacintenman de sleutel gevonden
hij glipt door het donker de trap af
vindt moeder merrie tussen de melkflessen

zij maken een kind

ook zijn lijk knijpt ze samen met de vodden en onderbroeken
aan de takken van de vlierboom

2017


Gisteren, aan de vooravond van Poetry International 2017, werden de nominaties bekend voor de prestigieuze C. Buddingh'-prijs: de Nederlandse poëzieprijs voor het beste debuut van het jaar 2016.

Joost Baars zit erbij en over zijn bundel schreef ik in februari hier. En ook over Vicky Francken schreef ik al: eind maart. Blijven over Paul Meeuws en Tijl Nuyts. Meer over hen de komende dagen.

Te beginnen met Tijl Nuyts (1993).
Anagrammen van een blote keizer. Fascinerend Vooraf, waarin de jonge Vlaamse dichter vertelt over zijn kennismaking met Kuluri: Ergens in de zomer van 1993. Jaja, maar hij is zelf van 1993... Vanaf dat moment lees je alles anders. Ook bovenstaand gedicht, want ook dat gaat natuurlijk over hem: zij maken een kind. Dat kind werd een dichter.

Kuluri betekent kleuren in het Maltees. Er komen nogal wat kleuren voorbij in deze bundel. Zoals Iswed, de titel van dit gedicht. Ook maar even in het Maltees gezocht: Iswed is zwart. Ja, we hebben te maken met nogal wat donkers: twee mannenlijken en die stank. Maar er is ook wit toch: dat kind? Er valt nog veel te ontdekken aan Tijl Nuyts...

  

Archief 2017