Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 14 - Thomas Möhlmann: We zullen

vrijdag 07 april 2017

Zeker, mijn liefste, ze zullen, maar wij zullen meer, ze
zullen zullen, maar met speels gemak zullen we meer

wat ze ook zullen: ze maken geen enkele kans want wij
zullen meer, we leven allemaal niet meer dan gemiddeld

tachtig jaar, zij niet en wij niet maar zie maar mijn liefste
wat wij uit die zeg veertig jaar nog kunnen peuren terwijl

zij, ach ze zullen maar en zullen, geef ze honderd jaar voor
mijn part en nog zullen ze niet meer dan wat ze zelf zullen

alle vogels die hun vleugels uitslaan, tegelijk, niet om te willen
vliegen maar uit pure schrik, ze zullen net als wij mijn lief

maar voor het zover is, zullen we, zullen wij, wat we zouden
in die hele rij van gezegende jaren die we nog hebben, zullen we.

2017


Na het titelgedicht van de vierde bundel van Thomas Möhlmann (1975), Ik was een hond, volgt de cyclus Spaar ze allemaal en daarna Alle vogels die hun vleugels uitslaan. In dat laatste deel staan 26 gedichten, alle opgebouwd uit zes distichons en steeds beginnend met We. Titels van twee woorden, in alfabetische volgorde. Van We ademen en We blijven tot en met We ijlen en We zullen, het bovenstaande gedicht.

In zijn verantwoording schrijft Möhlmann dat hij die
We-gedichten schreef voor of dankzij anderen en plaatst vervolgens bij elk gedicht hun naam. We blijven - David Bowie. Dat zal dus wel dankzij zijn, net zoals We eten (in de stijl van Gerrit Kouwenaar) en We meten (naar de thematiek van Rutger Kopland). Maar We zullen (Sterre Parigger) is natuurlijk voor, want dat is een liefdesgedicht en zij zal zijn liefste zijn.

Ze zullen, maar wij zullen meer en met speels gemak [...] wat ze ook zullen... Wat we zouden [...] zullen we.

 




  

Archief 2017