Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 6 - Tim Hofman

woensdag 08 februari 2017

Omdat ik geen teevee kijk, heb ik de naam Tim Hofman helemaal gemist. Blijkt een BN'er. En als BN'ers een boekje maken, verkoopt dat lekker. Zo moet Uitgeverij Meulenhoff hebben gedacht.

Meulenhoff liet het nota bene tegelijk verschijnen met de postume uitgave Zwart Lied van Nobelprijswinnares Wislawa Szymborska. Het zijn haar eerste poëtische proeven en zij besloot ze tijdens haar leven niet uit te geven. Niet goed genoeg. Van zelfkritiek heeft Tim Hofman absoluut geen last.

Jawel, als je jongeren in aanraking brengt met poëzie, gaan ze meer lezen. Klopt helemaal. Maar het voorbeeld dat Hofman geeft, is dat poëzie toch niet veel meer voorstelt dan woorden grappig met elkaar laten spelen:

what will bekom-
kommer of me


Of, nog erger:

I am
a duck
eend I?


Of, het ergst:

iets bekopen
met de dood
kost een R.I.P.
uit je life


Er zou nog niet zoveel aan de hand zijn als de uitgever het bundeltje een titel had meegegeven als
Rijmpjes van een Bekende Nederlander of zoiets. Maar Gedichten van de broer van Roos verwijst toch echt naar poëzie. Nog erger wordt het als je op de achterkant leest over bijna lyrische gedichten die strak op rijm over liefde, de maatschappij of de dood gaan. Ik heb ze niet kunnen ontdekken.

Het is voor het eerst in deze rubriek dat ik niet hartstochtelijk verwijs naar een bovenaan de pagina staand gedicht. Uit deze rotzooi, die het - lachen toch? - ongetwijfeld zal brengen tot de bestverkochte 'gedichtenbundel' van het jaar 2017, valt namelijk niks te kiezen.
Had ik het boekje moeten negeren en ruimte moeten bieden aan Szymborska? Ach, soms moet iets toch even gezegd; bovendien: Szymborska komt morgen.



 

Archief 2017