Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 5 - Jules Deelder: The Monk

dinsdag 31 januari 2017

Wie zoals ik ooit Monk
op een concert dik drie
kwartier geen noot zag
spelen maar al die tijd
in trance gelijk een me-
dicijnman rond de Stein-
way dansen en onder toe-
nemend gemor van een op-
eengepakt gehoor plots
als een speer op het i-
voor af duiken en na nog
één tel wachten met één
accoord die hele drie
kwartier goedmaken
doet
er verstandig aan van 't
leven - althans op muzi-
kaal gebied - niet al te
veel meer te verlangen
en op z'n blote knieën
god te danken dat hij
The Monk bij die gele-
genheid heel hartelijk
heeft horen lachen

1992


Niet te spreken over het Poëziegeschenk 2017 van Jules Deelder schreef ik hier (en hier). Reden om de schrijver-performer vandaag maar eens te eren met twee van zijn gedichten die mij wel erg aanspreken. Het bovenstaande, afkomstig uit Jazz (1992), een bundel met verhalen en gedichten over jazz, gaat natuurlijk over de legendarische jazzpianist Thelonious Monk (1917-1982 - senior dus wel te verstaan). Hoewel die in 1976 stopte met optreden, heeft Jules Deelder (1944) het voorrecht gehad hem te zien optreden, misschien zelfs al april 1961, toen Monk een paar concerten in Nederland gaf.
Goed gevonden: al die enjambementen die het gedicht een mooie cadans geven. En ook de isolatie van dat woord
doet, waarmee het gedicht in tweeën breekt: de gebeurtenis zelf en de conclusie die je er, volgens Deelder, maar uit trekken moet. 

Ook onderstaand gedicht, afkomstig uit de gedichtenbundel Portret van Olivia de Havelland (1985), is een eerbetoon, maar dan aan zijn dochter. Het heet dan ook simpelweg - want Deelder is een Rotterdammer en dus vooral niet teveel woorden en bovenal daden - Voor Ari. Daarover hoeft verder geen woord gezegd.

Lieve Ari
Wees niet bang

De wereld is rond
en dat istie al lang

De mensen zijn goed
De mensen zijn slecht

Maar ze gaan allen
dezelfde weg

Hoe langer je leeft
hoe korter het duurt

Je komt uit het water
en gaat door het vuur

Daarom lieve Ari
wees niet bang

De wereld draait rond
en dat doetie nog lang
 
 

Archief 2017