Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 4 - Jan Boerstoel: Doodgaan

maandag 23 januari 2017

Je hebt wel mensen die de honderd halen
en minder nog die daar ook blij mee zijn,
maar meestal is het eerder afgelopen
en valt er weinig meer te hopen
dan dat het snel zal gaan en zonder pijn.

Ik ken een man die doodging als een boom,
een eik die zomaar brak in een orkaan;
daar zou je haast jaloers op kunnen worden -
ik vraag me af hoe het met mij zal gaan.

Je hebt wel mensen die de honderd halen,
maar menigeen komt amper aan de helft.
om van een kind dat doodgaat maar te zwijgen,
daar kun je het pas ècht benauwd van krijgen,
omdat het je zo bang maakt voor jezelf.

Ik ken een vrouw die als een dode plant,
gekoppeld aan machines, bleef bestaan
tot iemand resoluut de knop omdraaide -
ik vraag me af hoe het met mij zal gaan.

Wat zegt het: mensen die de honderd halen
in een bestaan dat door de jaren heen
steeds inniger met sterven raakt verweven,
als steeds meer mensen die je van je leven
niet missen wilt tòch doodgaan, een voor een. 

Ik ken er godzijdank nog niet zo veel,
maar hun getal groeit met de jaren aan
en nu al zijn er van mijn eigen leeftijd -
ik vraag me af hoe het met mij zal gaan. 

1981


Frans Halsema (1939-1984) zong het lied in het theater. Hij was inmiddels aan een solocarrière begonnen na zijn succesjaren met Gerard Cox. Halsema had al stemproblemen, maar wist nog niet dat hij leed aan keelkanker. Hij overleed op 46-jarige leeftijd.
Adèle Bloemendaal (1933-2017) zong het lied datzelfde jaar al in haar solodebuut, getiteld Adèles keus, en tekstschrijvers als Jan Boerstoel (zie hierboven en hier), Hans Dorrestijn en Willem Wilmink (en hier) ervoeren die jaren dat er niemand zo goed met hun tekstmateriaal uit de voeten kon als zij.

Over de vorm van bovenstaande Boerstoel-tekst kan ik het hebben: zoals over die terugkerende rijmloze eerste regel, die varieert op
mensen die de honderd halen, of over de strofen die steeds in één ademstoot passeren en hoe hij dat effect bereikt. Maar de adem is mij even ontnomen nu Adèle Bloemendaal dit weekeinde is overleden. Over haar gaat mijn logboek.  

 

Archief 2017