Gedicht gedacht

 Poëzie is alledaags in de zin dat het voor iedere dag is (Carol Ann Duffy)

Een dagelijkse rubriek met gedichten en gedachten daarover.

Vanaf 2019 zijn de afleveringen genummerd; op 31 december kom ik uit op 365. En ja, het klopt dat ik meestal al verder ben dan het jaar oud is; er is immers zoveel moois om het over te hebben.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019, 20182017 en 2016.

Week 47 - Rutger Kopland: Portret met hond

woensdag 23 november 2016

Die hond en ik. Hij heeft zich
teruggetrokken in zichzelf, en ik

- ik had mijn hand op zijn rug
gelegd, zijn huid rimpelde.
Ik had hem aangekeken en hij
keek op in mijn gezicht alsof
hij iets zocht uit mijn mond.
Ik had iets gemompeld en
hij legde zich neer, zuchtte
en sliep in -

Ik moet iets zijn geweest in
die hand, dat gezicht, die mond,

Iets wat ik heb gekend, maar nu
verborgen is in hem, die hond.

1989


Voor mijn buren Esther en Bert, in memoriam hun pas acht jaar oude kater Nelson. Die is gisteren, vroeg in de avond, bij hun huis doodgereden. Daar is hij gisteravond ook begraven, zodat hij dicht bij hen blijft. Zo moet dat, omdat zij "iets zijn geweest in die hand, dat gezicht, die mond", "iets wat nu verborgen is in hem".



Ach ja, rare Nelson. Kwam een zomer lang elke avond binnenlopen om dan in dit voor hem volstrekt vreemde huis naar boven te sprinten en op de eerste of tweede verdieping te wachten tot ik hem weer kwam halen en buiten zette.

Nelson, die sinds Cloch' er is, elke dag op het dak van het Wim Kan-huisje naar binnen zat te loeren. Zodra Cloch' hem zag, ging zij onderaan het huisje zitten wachten, in spanning of hij het zou durven naar beneden te komen, wat hij niet één keer deed.

Gisteren was hij wel moedig en dat werd zijn dood. 

 

Archief 2016