Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 26 - 181. Dierenleven [18/52]

zondag 30 juni 2019




Je steelt een haan bij een boer en die prop je in een rieten mand en die mand hijs je 18 meter omhoog aan een paal en laat je daar drie dagen hangen.  

Zo doen ze dat op Schiermonnikoog, want ze doen ze dat elk jaar bij het Pinksterfeest. En zo doen ze dat al heel veel jaren. En zo blijven ze dat ook doen. En niemand op Schier heeft daar moeite mee. Die dierenactivisten, die kwamen protesteren met een handjevol, komen dan ook niet daar vandaan. Die komen natuurlijk van het vaste land. Waar bemoeien ze zich mee? Bovendien: wat is er aan de hand om zo moeilijk te komen doen? 
“We hebben gewoon een hele leuke traditie hier op het eiland. En er is nog nooit één haan dood uit de mand gekomen. Die demonstranten moeten zich inzetten voor zaken die er wèl te doen, zoals die plastic soep in de zee."

En de demonstranten? Die komen volgend jaar gewoon weer terug. En daarna ook, want, zo zeggen ze: “Dit is echt niet meer van deze tijd. Dit gaat inderdaad maar om één haan, maar het is een symbool voor al het andere dierenleed dat er is. Ze kunnen die haan gemakkelijk vervangen door iets anders. Zelfs door een haan! Laat er bijvoorbeeld door basisschoolkinderen een knutselen en stop de mooiste in die mand. Heb je nog steeds je ‘traditie’.”




Vijftig jaar geleden was het niet denkbaar dat twee mannen of twee vrouwen met elkaar zouden trouwen en/of samen kinderen opvoedden. Nu is dat alleen nog maar verwerpelijk in christelijke dorpen als het onze.
Over vijftig jaar is het niet meer voor te stellen dat er een tijd was dat mensen vonden dat ze zo superieur waren aan dieren dat ze die mochten mishandelen, doden en zelfs opeten! Zelfs niet meer op het achterlijke eiland Schiermonnikoog.

Archief 2019