Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 25 - 179. Dierenleven [17/52]

vrijdag 28 juni 2019



Toen we, zoals gebruikelijk, deze zondagochtend (als ik dit schrijf, is het zondag 9 juni, eerste Pinksterdag) de natuur rond ons huis inliepen, werden we aangenaam verrast door al dat jonge grut: zoveel meerkoeten, ganzen en futen met jongen en, bijna weer thuis, ook zwanen. 
Naar dat zwanenkoppel hadden we al uitgekeken, want de laatste keer dat wij op deze route waren, was de broedende zwaan er de reden van dat we halverwege omkeerden. Het vrouwtje zat op haar nest, gelegen bijna tegen het graspaadje waar wij met de honden liepen en we wilden haar rust toen niet verstoren. Bovendien vermoedden we dat de toekomstige vader ook in de buurt was en een confrontatie tussen het mannetje en de honden moesten we voorkomen.
Daarom waren wij zo benieuwd of wij de twee nu zouden zien met hun jongen. Niet dus. Tot we er niet meer op rekenden: aan het eind van de grasvelden in de laatste meters van de sloot. Zes jongen met hun ouders en inmiddels al groot genoeg om beschermd te zijn tegen wilde katten, roofvogels en vossen. 




De rubriek binnen deze logboekrubriek, met de titel Dierenleven, zal, zo leert de nieuwe nummering, pas stoppen na 52 afleveringen. Hoe ik zo zeker ben van dat aantal? Omdat ik me heb voorgenomen dat het elke week van het jaar één keer over hen moet blijven gaan. Over leed, als het nodig is, maar het liefst over lief.

Archief 2019