Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 6 - 42. Pooweezie [5/9]

maandag 11 februari 2019

[Vervolg van gisteren.]





Ook Gershwin Bonevacia (25) geeft zijn gedichten in eigen beheer uit. Trouw laat ook hem aan het woord::

Ik heb mijn dichtbundel ‘Ik heb een fiets gekocht’ (waaruit hier een gedicht, fv) in eigen beheer uitgegeven. Het is mijn debuut. Ik ben eerst langs uitgeverijen gegaan. Die wilden mijn werk best uitgeven, maar ik vond de voorwaarden ongunstig. Ik zou aan elk verkocht boekje hooguit een euro overhouden, de rest ging naar de uitgever en de boekhandel.

Wat uitgeverijen doen – redactie, distributie en publiciteit – kan ik net zo goed zelf. Ik heb freelancers ingehuurd voor de redactie, de vormgeving en het marketingplan. En de verkoop loopt grotendeels via mijn website. Ik doe de boekjes vaak zelf op de post. Zo is 100 procent van de opbrengst voor mezelf.


Op Instagram heb ik dankzij mijn optredens een groot aantal volgers. Veel van 
die mensen wilden mijn boekje kopen, zei ik tegen de uitgevers, maar die geloofden daar niet in. Ze durfden daarom alleen een piepkleine oplage te drukken. Dat wilde ik niet. In eigen beheer heb ik meteen vijfhonderd bundels besteld. Die waren binnen een week weg. Inmiddels heb ik er ruim vijfduizend verkocht, dat is enorm voor een dichtbundel.


Met eigen beheer draag je zelf het risico van je investering. Dat was het grootste struikelblok. Voor de eerste vijfhonderd bundels moest ik drie euro per stuk betalen, dus 1500 euro, plus de kosten van de ingehuurde freelancers. Maar uiteindelijk houd ik er zo toch meer aan over dan via een uitgever. En het heeft me veel voldoening gegeven om alles zelf te doen.

Dichtbundels uit eigen beheer zijn niet per se slechter dan die van een uitgever. Maar wil je als dichter groeien en prijzen winnen, dan werkt het prestige van een uitgever wel in je voordeel. Daarom denk ik erover om mijn volgende bundel toch bij een uitgever uit te brengen. Ik heb nu bewezen dat mijn bundels verkopen. Hopelijk sta ik daardoor sterker in de onderhandeling, ook financieel.



Archief 2019